Het is herfst en ik kwam er gister op pijnlijke wijze achter dat het dan extra glad kan zijn op klinkerpaadjes. Tijdens een rondje Enkhuizen ging ik op het pad langs de zeemuur onderuit.  Hoe komt dat nou ?  Schaduwrijke plekken op  paden krijgen in de herfst helemaal geen zonlicht meer en de bestrating raakt beslagen met groenige aanslag.  De combinatie van deze aanslag met vooral oude klinkerpaadjes of hardhouten vlonders zijn berucht glad.  Waarom vallen we dan meestal achterover ?

Bij elke pas zetten we eerst de hak van onze schoen op de grond. Dat gaat bij de gemiddelde wandelaar met best veel voorwaartse kracht gepaard.  De hak heeft bij plaatsing maar weinig oppervlak en profiel en schiet dus bij gladheid door met als gevolg dat wij reddeloos en pijnlijk op ons gat gaan.  De klassieke “bananenschil ” val.  Uw profielzolen helpen geen bliksem.

Bij struikelen gebeurt het omgekeerde.  De voorwaartse kracht van ons lichaam bij het lopen gaat door terwijl onze voet ergens achter blijft hangen.  Met wat geluk kunnen we soms “bij” rennen wat wel weer een leuk tavereel opleverd.  Meestal echter gaan we ook hier vrij hulpeloos op ons gezicht.  Oude mensen vallen ook meestal voorover.   Het zwaartepunt van hun lichaam ligt vaak net iets meer naar voren .  Ook tillen zij bij het lopen de voeten niet meer hoog op. Ze lopen danwel langzaam maar de stroeve zolen van hun nieuwe schoenen zijn dan soms al genoeg om ze naar voeren te laten vallen.

Als u wilt voorkomen dat uw oude moeder valt kunt u haar dus beter op wat gladde zolen laten lopen. Iets wat tegenstrijdig lijkt en wij in onze winkel dus vaak moeten uitleggen.

Hans van den Mosselaar